Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Bir adamın başında şiddetli vazgeçilmez yara izi vardı. Kavganın kafasına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta dertli izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Okulda ile aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Okul danışmanı çaba tesir etmedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girer girmez, O çocuk kalktı, “İşte öğretmen” söyledi koşarak dede ve ninesinin elini öfkeye ilk kez kullandı.

Kış aylarında ben birkaç kat giymiştim. Dede terlikle gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz kıyafetini bileğe dek uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı şekilde uyurken gece altını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok uzatmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ile koordine görevi bana.

İlerleyen günlerde o çocuk okulda koşarken kapıya. Zararı olmadı ama canı acı duydu, uzun yoğun ağladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla elini tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, renkli kalemlerle şeyler çizerken beni unutmuş kendi konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça bitkin, uyumak istiyor, istemiyor gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. O yıl başka başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Hoca!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve bulutlandı; benden gizlemedi. Rahman daha sonra gelişen birçok Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayda işlenmiş. Ailesinden alınarak sorunlu çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.